System Boloński, który wprowadzony do systemu edukacji wyższej został ponad 5 lata temu, do dziś jest bolączką wielu studentów. Polega on na tym, że tok studiów, który do tej pory był jednolity, i na ogół trwał pięć lat, od tamtej pory jest podzielony na dwa cykle: trzy letni i pięcioletni. Niestety, każdy z cykli kończy się osobną obroną oraz pisaniem dwóch prac. Pisanie pracy licencjackiej i magisterskiej, studenci uważają za największą stratę ich czasu.

Dlaczego takie negatywne podejście?

Przede wszystkim dlatego, iż praca ta zabiera bardzo wiele pracy oraz pochłania bardzo wiele czasu. Praca licencjacka jest na ogół pracą krótszą aniżeli magisterska, mimo to, nierzadko jest ona ogromnym wyzwaniem dla studentów. Same przygotowania do pisania pracy są już bardzo czasochłonne. Trzeba wymyślić temat pracy, dobrać odpowiednią bibliografię, przeczytać ją i dopiero wtedy można zabrać się do pisania pracy.

Spłodzenie tych kilkudziesięciu stron, sformatowanie ich oraz zadbanie aby całość była zgrabna i dobrze napisana, jest dużym wyzwaniem oraz stresem. Teoretycznie to co powinno być najgorsze – czyli sama obrona, dla wielu studentów jest już przyjemnością – jest to bowiem definitywny koniec. Przynajmniej do czasu, kiedy trzeba będzie napisać pracę magisterską…

System Boloński sprawił, że tok studiów podzielony został na licencjackie i magisterskie. Wiąże się z tym dodatkowy nakład pracy - praca licencjacka pisanie jej zajmuje bardzo wiele czasu i siły.